Kolumna w poligrafii oznacza skład, który wypełnia stronę. Musi ona być mniejsza niż kartka papieru, a jej granice wyznaczają wszystkie marginesy. Dziś mówi się tak o każdej stronie publikacji, jednak w zależności od ilości zadruku nosi ona inne nazwy. Dawniej rozumiano ją również szerzej, łącznie z justunkiem, czyli ślepym materiałem zecerskim, w tym z niezapełnionymi marginesami. Niektóre elementy, takie jak żywa pagina czy numeracja mogą znajdować się poza kolumną (rozumianą jako zadrukowana częścią strony). Najważniejszy podział kolumny to zróżnicowanie na łamy. Może być on jeden, ale też dwa, trzy i cztery. Związane jest to z podziałem tekstu, by ułatwić czytanie. Wskazane jest to wszędzie, gdzie istnieje możliwość gubienia się wzroku między wierszami. Dzieli się tekst w encyklopediach, dzięki czemu łatwo odnaleźć krótkie hasła. Niektóre leksykony również posiadają łamy, ponieważ są zbyt szerokie, a czcionka zbyt mała, przez co wzrok czytającego się męczy i nie może odnaleźć następnego wiersza. Jednak przede wszystkim łamy występują w gazetach – od dwóch do nawet czterech w największych formatach czasopism, których czcionka nie zalicza się do największych. W książkach występuje kolumna jednołamowa. Inny znany podział to kolumny parzyste i nieparzyste, czyli lewe i prawe. Są też kolumny pełne, czyli całkowicie wypełnione tekstem bądź ilustracjami, oraz niepełne, które są tylko w części wypełnione. W kolumnie metrykalnej znajdziemy informacje o redakcji. Pusta nie zawiera żadnych elementów zadrukowanych. Z kolei spadowa powstaje, gdy np. część ilustracji będzie zajmować margines. Opuszczona to ta początkowa, która zawiera tekst umieszczony specjalnie poniżej na samym początku rozdziału. Z kolei szpicowa to ta na końcu rozdziału, gdy nie sięga ostatnich linijek. Jest wiele rodzajów kolumn, którymi posługują się specjaliści zajmujący się łamaniem i składem tekstu.